6 Αυγούστου

Θα φάμε ψάρια εις ανάμνησιν.

Θα πιούμε Φως για μεταμόρφωση,

για την καλή μας την αλλοίωση.

6 Αυγούστου το Φως εξαγιάζει.

Στην αμμουδιά και στα νοικοκυριά,

σαρδέλλες στη θράκα ψήνουν και κολιούς.

Στις εκκλησιές τις ασπρογάλανες

ο φωτεινός ΙΧΘΥΣ μεταλαμβανεται,

η ζωή λαμπρύνεται,το γέλιο νοστιμίζει.

Φως στο μυαλό και την καρδιά

στα μάτια και το στόμα.

Φως στις εκτάσεις του κορμιού

στου βίου μας το μάκρος.

Μια πυγολαμπίδα φωτίζει

Πόσο γλυκά γελούσαμε,
καθώς χορεύαμε
μέσα στα λούλουδα της πρωτόφαντης αυγής.
Κεντούσαμε με φως τη γραμμή των οριζόντων,
όπου οι άγγελοι ξεπρόβαλαν  αφρούρητοι.
Κι από τα αιθέρια ψηλά, κάτω στα στενορύμια,
ο εργάτης αδελφός με τον κρυμμένο του καημό
αγίαζε τον ιδρώτα  στην διάλεκτο του Μάη.
Κι εμείς, οι θεωρητικοί, ζωγραφίζαμε περίτεχνα
και με ποιητική ασάφεια του μόχθου τις πορείες
Γρήγορα φτάνει πάνω στο φως το μήνυμα της αγάπης !
Κι ανάψαμε στο ευχοστάσι  των νεκρών μελισσοκέρι
του Γιάννη Ρίτσου ποιητή την ανάσταση να φέγγει.

(Αδημοσίευτο)

Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου

O ποιητής Ανδρέας Γ. Λίτος θα απαγγείλει ποιήματά του σε ποιητικό βραδινό στα Λιμενάρια της Θάσου στα πλαίσια του Φεστιβαλ Φιλίππων και Θάσου.
Μαζί του θα είναι και οι ποιητές Γ. Αρκέτος και Γ. Τζανής και ο μουσικός Α. Ζαγοριανός.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την 1 Αυγούστου 2011 ώρα 8 μμ στις Αποθήκες στο Παλατάκι των Λιμεναρίων με ελεύθερη είσοδο.
Θα χαρώ πολύ να σας δω στο γαλανό ακροθαλάσσι της Θάσου!

Ισόβια Ανάσταση

Καλή Ανάσταση λέμε με παράτολμη ελπίδα.

Αιφνίδια ώθηση μέσα στη ζάλη της τύρβης των προσώπων.
Η μία μετά την άλλη οι αποτεφρωμένες πράξεις.
Οι καταδυόμενες τραγικές κραυγές.
Προσευχές υπέρ των βασανιζομένων.
Οχι πιά Αίαντες γαιόπληκτοι,φρόνιμοι όφεις.
Ανανεούμενες αναχωρήσεις,απογειώσεις από την αιχμαλωσία.
Ζητιανεύω μόνο προσδοκίες για την αέναη πορεία.
Νέφος νοερό οι αναστάσεις για το επιούσιο ποίημα.
Ευεργεσία ρέουσα τότε η ισόβια Ανάσταση.

(Αδημοσίευτο)

Το εμβατήριο

Θα γράψω ένα εμβατήριο,
να τραγουδούν στις πορείες τους οι επαναστάτες.
Να λάμπουν τα πρόσωπα «ως εν εκστάσει»
και να ηχούν ενθουσιαστικές οι φωνές,
παράφορες, ορμητικές, με ιερή μανία.

Πολύ τους αγαπώ τους επαναστάτες,
πριν νικήσει η επανάσταση!
Είναι φωτοφόροι.
Μετά κολυμπούν στον ζόφο της εξουσίας.

(Από τη συλλογή «Φως στην ογδόη»)

Συνταγή παλαιού ιατρού

Λάβε τρεις στίχους ευλαβικούς
Προ του γεύματος
Και άνω θρώσκων
ρούφηξε τους εγκαρδίως.

Ψήσε εις τα κάρβουνα
ως εύθυμος βουκόλος
πολλαπλασίους ήχους αυλού
και χόρεψε τους με σύζυγον.

Ζωή εστί «βρώσις και πόσις»
μετ’ Ευχαριστίας.
Μαγείρεψε όσπρια και λάχανα
με μυρωδικά της ποίησης.

Πιές οίνον Αναστάσιμον
και γιασεμί της χαρμολύπης
και βάδιζε ελπίζων.

(Αδημοσίευτο)

Χριστουγεννιάτικα γλυπτά λόγου

Ευχές σε χάι-κου, 5-7-5 συλλαβές.

Ο Θεάνθρωπος

κατέρχεται φωτεινός,

Χριστός ο Σωτήρ.

Καθώς φωτίζει

η χαρά, χαράματα

ντύνει τη ζωή.

Χριστός γεννάται!

Δοξάστε ειρηνικά

την θέωσή μας.

Ο Λόγος φιλεί

όλο το ανθρώπινο

γένος επί γης.

Τα Χριστούγεννα,

με τρυφερή αγάπη

στον διπλανό μου.

Φίλιον φιλί

στα φύλλα της καρδιάς

φιλεί ο φίλος.

(Αδημοσίευτα)

Η δεξίωση

Μας μάζεψαν οι πολιτικοί
ως ψηφοσυλλέκτες.

Κεράστηκε κόκκινο κρασί,
που χρωμάτισε τα ωχρά μάγουλα
της όμορφης φίλης,
σαν ερύθημα ντροπής
για τις ανοησίες τους.

Ο προγάστωρ ο νεώτερος
ήταν φανατικός με την ασκητική
των δημοσίων εξόδων
για το καλό μας ,βέβαια.

Η μεγαλαυχία και η παχυσαρκία
σφράγισαν την δεξίωση με επιτυχία.

Η γλυπτοθηκη (χαι-κου)

Νέα γλυπτά. Αέρινα. 5-7-5

Ήλιος γραμμένος/ Στον ιερό ουρανό/ Ο ζωοδότης.

Για μία στιγμή/ άρπαξα την λάμψη σου/ Πρόσωπο χαράς.

Λευκές προθέσεις/ Ξυπνητές την αυγή/ Δείχνουν την δύση.

Όταν οι γέροι/ ανθίζουν χαρά/ αγκάλιασέ τους.

Άναψε χαράς/ Στα λευκά πεταλα σου/ Αστραφτερό φως.

Κάνε το πρώτο/ άνθος ανοιξιάτικης/ αιώρας, λευκό.

Ο καπνός ρίχνει/ τον αργό του θάνατο/ στους καπνίζοντες.

Πράσινο αίμα…/ έκοψαν τα δεντράκια/ Άσοφοι σοφοί.

(Αδημοσίευτα)

The March

I shall write a march

for the revolutionaries

to sing all along their way,

with faces shining like in an ecstacy

and the voices sounding enthusiastic,

furious, violent, with sacred mania.

I adore revolutionaries,

they are luminous,

before the victory of the revolution.

After that they are swimming

in the gloom of authority.

(25 selected luminous poems)

At the gulf of Thessaloniki

Sweet the light of afternoon falls

on the gulf of Thessaloniki

giving meaning to the ever moving waves

born together with my memories.

Their whispers are spread all over

accompanying the old angels

moved away from the temple of a Byzantine church.

And as the first evening makes me wet

with tears and sighs from the past,

cherubic clouds   in the west

take away the God inspired Nikolas Kavasilas,

Gregory Palamas and the zealots,

a multitude  of humble and saints, the people of God.

Blessed are the hours of the language of light,

temporary incorporeal prints

for him who knows the reading of quietness

and the hinted melody of the hidden love.

In the sky of Thessaloniki the eternity swims,

at the dawn of the third millennium of the Grace.

While the griefs flutter on the mobile phones

of the unreasonable loneliness and the longing of the touch

of the communion of the souls.

(25 selected luminous poems)

Eros

Quiver of Light bears Eros.

Mistress and lover love swinging.

Beloved spouses kiss each other perpetually.

Arrows fire fiercely blessed glances.

The beauty, as a favour to Eros, blossoms

on the feathers of heart.

Eros wears Light, being vigorous

in adolescent eyes.

Lovers’ ears listen gladly the

soundless flute music of desire.

The sweetest gateau on the tongue

of beloved persons are the words:

I love you.

(25 selected luminous poems)

Ανάσταση

O Aρχάγγελος φωτοδείκτης της υπέρλογης διάβασης.

Εικονισματάκι κι αυτός του πρώτου Φωτός

φεγγίζει χαρούμενα στις αρχές του Απρίλη.

Σταγόνα τη σταγόνα πέφτει το Φως στους οικούντας την πλάση.

Κι είναι τούτο μαρτύριο και χαρά της Ανάστασης.

Να γινότανε κάποτε μια Επανάσταση

Όχι για την ανύπαρκτη ισότητα,

τέτοιες έχουν γίνει πολλές, εγκληματικές.

Μήτε για την σεξουαλική απελευθέρωση,

αυτή σκλάβωσε την ύπαρξη στη φθορά.

Όχι για την κατανάλωση, που κατάντησε αέναη θυσία

στην ψεύτικη ανάγκη.

Ούτε για την αιώνια πείνα του ψωμιού,

αυτή δεν ξεφεύγει από την απληστία των πλουσίων.

Επανάσταση, τέτοια που να μην καταγράφει κέρδη

ιδιοτελή στον ισολογισμό

ούτε χλωμές ελπίδες ευημερίας στην οικουμένη.

Να γινόταν κάποτε μια επανάσταση

ενάντια στο κενό της οικουμένης.

Είναι οι οικιστές της που άδειασαν την μήτρα της καρδιάς τους

και δεν γεννά πια λουλούδια της χαράς,

καρπούς εύχυμους της καλοσύνης,

αλλά όλη την παγωνιά της εφήμερης ματαιότητας.

(Από τη συλλογή «Φωτός Κάλλος»)

Ο έφηβος

Στον καιρό της όμορφης εφηβείας,

έρχεται αναπαλλόμενος και ωραίος,

με διαφανή ματιά κι όνειρα,

ο γιος του ονειρεμένου ποιητή.

Ρεαλιστής στην παιδική φαντασία.

στης πρόσκειρης αλκής τη δίνη.

Σφύζει ζωή η θαλούσα ραχοκοκαλιά,

κι η όψη με τη χτενισιά τ΄ανέμου.

Με τους χιτώνες της χαράς και της αγάπης,

π΄ανεμίζουν στους γαλάζιους ουρανούς,

τον ήλιο στο δέρμα και την καρδιά.

ταξιδεύει στις ανταύγειες του μέλλοντος.

(Από τη συλλογή «Φωτορροές»)

Να έρχεσαι

Το πρωί,το μεσημέρι,το βράδυ

στη ροή της σύντομης ζωής

μες στις αμέτρητες στιγμές της,

μη φεύγεις ,να έρχεσαι!

Η αίγλη σου ν` αγγίζει τη δική μου,

να μου προσφέρεται ο ήλιος

και η αγάπη σου ν` ανοίγεται.

Η παρουσία σου ας είναι ζώσα μνήμη,

ξεφάντωμα χαράς.

Να έρχεσαι!

Όπως η βροχή της άνοιξης

ως το τελευταίο χαμολούλουδο,

να ραίνεις τους κακούς και τους καλούς

τους λίγο σπουδαίους και τους ασήμαντους.

Ν΄ αυτοξεχνιέσαι και να έρχεσαι

στις φωτεινές λάμψεις της συνάντησης,

στης συντροφικής ανάσας την ευωδιά..

(Από τη συλλογή «Φωτός Κάλλος»)

Μαρίνα

Η  ωραία κόρη Μαρίνα

έπαιζε κλειδοκύμβαλο,

αλλά στα τύμπανα των όντων

δεν έφτανε κανείς ήχος.

Η ωραία μουσική ήταν οι κινήσεις

των απαλών παρθένων χεριών,

των σπινθηροβόλων οφθαλμών

και της καστανής κόμης

που ανέμιζε απ΄το φωτεινό

θαλασσινό αεράκι

καθώς στα χείλη της άνθιζε

η μακαριότητα των ουρανών.

(Από τη συλλογή “Φωτορροές”)

Μια πυγολαμπίδα φωτίζει

Πόσο γλυκά γελούσαμε,

καθώς χορεύαμε

μέσα στα λούλουδα της πρωτόφαντης αυγής .

Κεντούσαμε με φως τη γραμμή των οριζόντων,

όπου οι άγγελοι ξεπρόβαλαν αφρούρητοι.

Κι από τα αιθέρια ψηλά, κάτω στα στενορύμια,

ο εργάτης αδελφός με τον κρυμμένο του καημό

αγίαζε τον ιδρώτα  στην διάλεκτο του Μάη.

Κι εμείς, οι θεωρητικοί, ζωγραφίζαμε περίτεχνα

και με ποιητική ασάφεια του μόχθου τις πορείες.

Γρήγορα φτάνει πάνω στο φως το μήνυμα της αγάπης!

Κι ανάψαμε στο ευχοστάσι  των νεκρών μελισσοκέρι

του Γιάννη Ρίτσου ποιητή την ανάσταση να φέγγει.

(Από τη συλλογή «Φως στην Ογδόη»)

Ο ποιητής νυστάζει

Ο χαρούμενος κόσμος της ειρηνικής καλοσύνης,

δροσιά ριγώσα υποχθόνια.

Όντες εκτελεστές του χειροπιαστού,

το πρωινό θα ‘ναι πλούτος πρώτης φοράς ,λαμπυρίζων.

Μόνη η αγάπη σώζει από θάνατο παμψηφεί.

Ο ποιητής να μη ραθυμεί, εν σιωπή ή εν κραυγή.

Οι αγιοτικές βλαστήσεις των προσώπων,

πρασινίζουν τις εκτάσεις της καρδιάς.

Νερό και φαγητό, φως απαλό, νυστέρι ηδονικό.

Ο χορτασμός της ημέρας, έρχεται από την ανάσα της.

Ο ποιητής νυστάζει, δεν κοιμάται ποτέ.

(Από τη συλλογή «Φως στην Ογδόη»)

Χθεσινοβραδινά

Σαν τα όνειρα στον ύπνο τους

συμπαθή, ειρηνικά.

Της ζωής αποτυπώματα,

της ξυπνητής προσευχής  εκμαγεία.

Κι η ανάσα μυρόεσσα

ξεχείλισμα υγείας ευλογημένης .

Με την στοργή της μάνας

και την αντρίκια τρυφεράδα του πατέρα..

Έτσι η χαρίεσσα κόρη μου

και η ζεστή στοιβαρότητα του γιού μου.

(Αδημοσίευτο)

Gloria, Gloria in exelcis

Η κόρη μου πίνει αφεψήματα βοτάνων

βραστάρια και αρωματικούς καφέδες.

Εγώ για πολλά χρόνια έπινα την Ιαματική

σε τεράστια δισκοπότηρα.

Τώρα που οι άνθρωποι δεν μ` έχουν ανάγκη

το γύρισα στα αιθέρια της Μουσικής,

της Ποίησης τα φωτεινά μεθυστικά ποτά.

Κάθε καινούργια χρονιά μαζί με τις ευλογίες

ο Θεός βάζει την Άνοιξη να γεννήσει

λουλουδένιες ποιητικές συλλογές

ζωγραφισμένες με απαλά χρώματα .

Τότε κι εγώ πίνω την Άνοιξη

στο μεγάλο αμφορέα της Ύλης

και ψιθυρίζω

Gloria, Gloria in excelcis .

Δόξα, δόξα εν Υψίστοις.

(Από τη συλλογή «Φως στην Ογδόη»)

Οι καμπύλες της αγάπης

Θα πάρω τις πράξεις, τα αισθήματα

πάνω στ’ άγιο αλώνι του Ήλιου.

και τις μικρές-μικρές πονηριές μου

κι όλες θα τις στοιχίσω

στις δίκαιες ευθείες του Ήλιου.

Θ’ αρχίσω απ’ την πρώτη ώρα του κύκλου

και θα τις τεντώσω μέχρι το κέντρο της πυρκαγιάς.

Όχι!  Έτσι θ’ αποστεωθούν!

Καλύτερα να τις βάλω να χορεύουν

σαν φωτεινές νοητές μπαλαρίνες

στις παλίνδρομες καμπύλες της Αγάπης

και γλυκά-γλυκά να ροδολάμπουν.

(Από τη συλλογή «Φωτός Έρως»)

Φωτοσκευή

Σ’ αγαπώ και σένα και  την αναμάρτητή σου έπαρση.

Τόσο μεγάλη κι ενιαία η θέα του προσώπου σου.

Αγνάντια στο μυστικό πνεύμα σου.

Δίδαξε μου την διάκριση της ασύλληπτης ουσίας

Την αστραπη της χορταστικής χαράς

Κι ας είναι ασέβεια η απουσία των σωμάτων

Kαι η ροή των κτιστών αισθήσεων.

Είμαι σεβαστής της ιερής ύλης.

Όπως είναι κτισμένη, με ελαφριά ουσία με το όνομα ψυχή

Και την στερεά κι ωραία φωτοσκευή,

Την χαρμονή των οφθαλμών.

Φιλόξενη αγκαλιά με γιασεμί και μοσχολίβανο.

(Από τη συλλογή «…της Αγάπης και του Φωτός»)