Συντάκτης: Yiorgos

Μια πληγή σε τρυφερή καρδιά που χαμογελάει σ’ όλους είναι η πατρίδα. Γαλανό κύμα είναι τ’ όνειρό της, που μας αγκαλιάζει με αφρούς και δοξαστικές αναμνήσεις. Eνα ανοιχτό παράθυρο, που οδηγεί σε μυστικούς κόσμους όσους θέλουν και τολμούν. Στεφάνια , που άφησαν τα όνειρά μας πάνω στα μνήματα με τους σταυρούς. Ελιές κι αμπέλια λάμπουν…

Ες Αεί στο όνειρό μου,το τέλειο ταξίδι!Να είναι λαμπρά κλιμακωτό,με αιφνίδιες παρουσίες ψυχών,χαρούμενα αιωρούμενα πουλιά. Οι κόρες των οφθαλμών μου ολάνοικτεςκι η μυδρίαση να αντικρίζει ολόχαρη’ τα ωραία θαυμάσια της γης.Ομορφαίνει τότε η διάθεση μουκι η συμπάθεια μου πλαταίνει,αγκαλιάζει ανθρώπους, πράγματα, λόγους,ολοχρονίς αγλαιζει και καλλύνεται. Τέτοιο να είναι το ταξίδι μου,’ είσοδος στο Φως στο θαύμα της…

Η χαρά είναι στην απέναντι όχθη!Μας χωρίζει συνήθως η αδιαφορίαή μερικές φορές άνυσμα μίσους,το δηλητηριώδες αυτό βέλος.Η διαστρέβλωση της επίπεδης αυλής μας’ γεννά τριβόλους ευθύβολους. Καλλιεργούμε τον καλό καρπό,αλλά τα ζιζάνια δεν μας ξεχνούν.Η αμέλεια μας είναι γόνιμη πνοήγια την καρποφορία της κακίας.Η διαλαλούμενη καλοσύνη μας, που;Ο απέναντι, ο άλλος είναι η χαρά μας; Οι άγιοι…

Τα στίγματα φθοράς στο σώμαρίχνουν άγκυρες μελαγχολίαςσε όσους πιστεύουν στην αιώνια άνοιξη.Γι’ άλλους καμπανούλες είναι φιλικές για τον όρθρο.Να βγεις μισός έξω από το όνειροκαι να χαρείς πολλή Ανάσταση με το ευλογημένο σώμα της φθοράς.Και έτσι από δω ως τη Βασιλεία του Φωτός,από χαρά σε χαρά κι από χαρμολύπη σε αφθαρσία,περπάτημα ως το χωρίς τέλος…

Τα έσχατα ζητήματα της γλυκιάς αθανασίας στο φως το κρύφιο λάμπουν σα γαλαξίες. Η επανάσταση του πνεύματος στην προσωπική ζήση φέρνει το τελευταίο άγγιγμα της πιο τρελής ελευθερίας. Η σιωπή της ζωντανής ερήμουείναι επίσκεψη των εσχάτωνφωτεινό άλμα του νυν και πάνταστο μυστήριο της αιώνιας παρουσίας. (Από τη συλλογή Φωτορροές)