Ο ποιητής νυστάζει

Ο χαρούμενος κόσμος της ειρηνικής καλοσύνης,

δροσιά ριγώσα υποχθόνια.

Όντες εκτελεστές του χειροπιαστού,

το πρωινό θα ‘ναι πλούτος πρώτης φοράς ,λαμπυρίζων.

Μόνη η αγάπη σώζει από θάνατο παμψηφεί.

Ο ποιητής να μη ραθυμεί, εν σιωπή ή εν κραυγή.

Οι αγιοτικές βλαστήσεις των προσώπων,

πρασινίζουν τις εκτάσεις της καρδιάς.

Νερό και φαγητό, φως απαλό, νυστέρι ηδονικό.

Ο χορτασμός της ημέρας, έρχεται από την ανάσα της.

Ο ποιητής νυστάζει, δεν κοιμάται ποτέ.

(Από τη συλλογή “Φως στην Ογδόη”)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *