Μια πυγολαμπίδα φωτίζει

Πόσο γλυκά γελούσαμε,
καθώς χορεύαμε
μέσα στα λούλουδα της πρωτόφαντης αυγής.
Κεντούσαμε με φως τη γραμμή των οριζόντων,
όπου οι άγγελοι ξεπρόβαλαν  αφρούρητοι.
Κι από τα αιθέρια ψηλά, κάτω στα στενορύμια,
ο εργάτης αδελφός με τον κρυμμένο του καημό
αγίαζε τον ιδρώτα  στην διάλεκτο του Μάη.
Κι εμείς, οι θεωρητικοί, ζωγραφίζαμε περίτεχνα
και με ποιητική ασάφεια του μόχθου τις πορείες
Γρήγορα φτάνει πάνω στο φως το μήνυμα της αγάπης !
Κι ανάψαμε στο ευχοστάσι  των νεκρών μελισσοκέρι
του Γιάννη Ρίτσου ποιητή την ανάσταση να φέγγει.

(Αδημοσίευτο)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *