Μεταπηδήστε στο περιεχόμενο

Παιδικό παραμύθι της Μιμής Λίτου

    “Ποιος θα τραγουδήσει τα φετινά Χριστούγεννα;” Οι μέρες έφευγαν γρήγορα. Τα Χριστούγεννα πλησίαζαν. Τα ζώα είχαν αρχίσει εδώ και καιρό τις ετοιμασίες στο μικρό στάβλο της Βηθλεέμ. Πηγαινοέρχονταν με βιασύνη, μιλούσαν δυνατά, συμφωνούσαν, διαφωνούσαν και λεπτό δε σταματούσαν. Ήθελαν να είναι όλα έτοιμα τη μεγάλη… Περισσότερα »Παιδικό παραμύθι της Μιμής Λίτου

    Το απροσδόκητο αεράκι

      Κατόρθωσε κι έφθασε τόσα χαρισμένα έτη, παρόλη την ελαστικότητα της βεβαιότητας. Μνησίκακος των ξένων λαθών στερημένος της χαριτωμένης απλωσιάς ως ζέων σε χύτρα σκληρών ιδεών. Το απροσδόκητο αεράκι του έρωτα με γάργαρα τεχνάσματα ομορφιάς, σα δροσερή βροχή σε διψασμένα άνθη διέλυσαν τις σκοτεινές εγκυστώσεις. Το… Περισσότερα »Το απροσδόκητο αεράκι

      Για την πατρίδα

        Μια πληγή σε τρυφερή καρδιά που χαμογελάει σ’ όλους είναι η πατρίδα. Γαλανό κύμα είναι τ’ όνειρό της, που μας αγκαλιάζει με αφρούς και δοξαστικές αναμνήσεις. Eνα ανοιχτό παράθυρο, που οδηγεί σε μυστικούς κόσμους όσους θέλουν και τολμούν. Στεφάνια , που άφησαν τα όνειρά μας… Περισσότερα »Για την πατρίδα

        Χωροχρόνος

          Τα χελιδόνια φτερουγίζουν στις τρεις χαρισμένες διαστάσεις,χώρου χαρούμενου, ευτυχισμένα, ελισσόμενα. Χτες, σήμερα, αύριο, γεννήθηκαν, ομόρφυναν και πέθαναντα ιπτάμενα, τα νήχοντα, τα έρποντα, ο άνθρωπος, τα άνθη. Ο χρόνος ρέει αενάως μεταμορφωτικός,πέρασμα από το μη είναι στο είναικι αναγεννάει τα κτιστά οδεύοντας προς τα έσχατα. Το… Περισσότερα »Χωροχρόνος

          Το ξόανο

            Απέχω από την εξουσία!Τώρα τρία πράγματα μ’ ευλογούν.Το φως που φωτίζει τα μύχια έγκατακαι ανθίζει το σιντριβάνι της χαράς.Το αεράκι της ελευθερίας της ύπαρξης.Ο έρωτας κατάσαρκος και πνευματικός.Το ξόανο της εξουσίας, χωρίς χαμόγελο για τον φτωχό.Κρατώ φέτες ουρανού πάνω στο τίμιο ψωμί.Γεύση μίας άλλης ζωής.

            Το Ταξίδι

              Ες Αεί στο όνειρό μου,το τέλειο ταξίδι!Να είναι λαμπρά κλιμακωτό,με αιφνίδιες παρουσίες ψυχών,χαρούμενα αιωρούμενα πουλιά. Οι κόρες των οφθαλμών μου ολάνοικτεςκι η μυδρίαση να αντικρίζει ολόχαρη τα ωραία θαυμάσια της γης.Ομορφαίνει τότε η διάθεση μουκι η συμπάθεια μου πλαταίνει,αγκαλιάζει ανθρώπους, πράγματα, λόγους,ολοχρονίς αγλαΐζει και καλλύνεται. Τέτοιο… Περισσότερα »Το Ταξίδι

              Η απέναντι όχθη

                Η χαρά είναι στην απέναντι όχθη!Μας χωρίζει συνήθως η αδιαφορίαή μερικές φορές άνυσμα μίσους,το δηλητηριώδες αυτό βέλος.Η διαστρέβλωση της επίπεδης αυλής μας γεννά τριβόλους ευθύβολους. Καλλιεργούμε τον καλό καρπό,αλλά τα ζιζάνια δεν μας ξεχνούν.Η αμέλεια μας είναι γόνιμη πνοήγια την καρποφορία της κακίας.Η διαλαλούμενη καλοσύνη μας,… Περισσότερα »Η απέναντι όχθη

                Τα στίγματα

                  Τα στίγματα φθοράς στο σώμαρίχνουν άγκυρες μελαγχολίαςσε όσους πιστεύουν στην αιώνια άνοιξη.Γι’ άλλους καμπανούλες είναι φιλικές για τον όρθρο.Να βγεις μισός έξω από το όνειροκαι να χαρείς πολλή Ανάσταση με το ευλογημένο σώμα της φθοράς.Και έτσι από δω ως τη Βασιλεία του Φωτός,από χαρά σε… Περισσότερα »Τα στίγματα

                  Τα έσχατα

                    Τα έσχατα ζητήματα της γλυκιάς αθανασίας στο φως το κρύφιο λάμπουν σα γαλαξίες. Η επανάσταση του πνεύματος στην προσωπική ζήση φέρνει το τελευταίο άγγιγμα της πιο τρελής ελευθερίας. Η σιωπή της ζωντανής ερήμουείναι επίσκεψη των εσχάτωνφωτεινό άλμα του νυν και πάνταστο μυστήριο της αιώνιας παρουσίας.… Περισσότερα »Τα έσχατα

                    Συνέντευξη Α. Λίτου στο περιοδικό “Κέφαλος”

                      Συνέντευξη του Ανδρέα Λίτου στο περιοδικό “Κέφαλος”, το λογοτεχνικό περιοδικό της Κεφαλλονιάς.Αν έπρεπε να δώσετε έναν ορισμό για τη λογοτεχνία, ποιος θα ήταν αυτός;Λογοτεχνία είναι η καλλιέργεια έντεχνου λόγου. Τι μπορεί να προσφέρει η λογοτεχνία στο σύγχρονο άνθρωπο;Η λογοτεχνία προσφέρει ψυχική γαλήνη, διασκέδαση και καλλιέργεια… Περισσότερα »Συνέντευξη Α. Λίτου στο περιοδικό “Κέφαλος”

                      Για την ημέρα της Γυναίκας του Έρωτα

                        Φαρέτρα φωτός φέρει ο Έρως. Ερωμένη και εραστής αιωρήσεις ερώνται. Αγαπημένοι σύζυγοι φιλιούνται αενάως. Βέλη βάλουν βιαίως βλέμματα βλογημένα. Το κάλλος, του έρωτος χάριν, ανθεί στα φτερά της καρδιάς. Φορεί φως η αγάπη,σπαργώσα στων εφήβων τα μάτια. Τ’αυτιά των εραστών πιάνουν τ’ άηχα μουσικά αυλήματα του… Περισσότερα »Για την ημέρα της Γυναίκας του Έρωτα

                        Η αγάπη

                          Η βεβαιότητα του αιώνιου σαν τον ήλιο του μεσονυκτίου λάμπει στις αλύγιστες ψυχές αυτών που αγαπάνε τις κορυφές. Στα παλιά συναξάρια ιστορείται των αγαθών γερόντων ο βίος, λάρνακες ζωντανές και κρήνες μ’ αδίψαστο άγιο νερό. Αυτό μονάχα μένει στέρεο στους στροβιλώδεις απατηλούς ελιγμούς της ύλης,… Περισσότερα »Η αγάπη

                          Δεν γράφεις στίχους πάει να πει

                            Δεν γράφεις στίχους πάει να πει δεν ανασαίνεις του βασιλικού τη γλύκα, εγκαταλείπεις τους απελπισμένους της γης και τα παιδιά μες στην κοιλάδα της απάτης. Δεν γράφεις στίχους πάει να πει τ’ απομεσήμερο το κάνεις νύχτα, φτύνεις στα μάτια της ελπίδας και η δροσιά της… Περισσότερα »Δεν γράφεις στίχους πάει να πει

                            Δοκίμιο: “Λόγος για την ποίηση τέταρτος”

                              Είναι η ποίηση λευτέρωμα της ύπαρξης από την ανάγκη. Μετάβαση στην βίωση μιας οντολογικής πραγματικότητας. Το άθλημα της υπέρβασης της αισθητής θέασης. (Ποιος είπε ότι η ποίηση είναι ακατόρθωτη;) Καταβύθιση είναι στο μέσα πλούτος, μέτρημα με την λαχτάρα της Αγάπης και βαθμιαία μεταμόρφωση από το… Περισσότερα »Δοκίμιο: “Λόγος για την ποίηση τέταρτος”

                              Τον Παράδεισο χάσαμε, μόνο!

                                Οι  παπούδες μας οι πρωτόπλαστοι, χάσανε τον Παράδεισο. Άμυαλοι και μεγάλαυχοι ταξιδέψανε  πέρα   από  τα  σύνορα, χάσανε  τον  δρόμο  προς  το  Φως. Κι όμως προτού καν Τον ζητήσουνε, βρέθηκε σιμά τους. Χάσαμε μόνο τον Παράδεισο, ευτυχώς! Έξω από τον ολάνθιστο κήπο, μας αναζήτησε ο βασιλιάς… Περισσότερα »Τον Παράδεισο χάσαμε, μόνο!

                                Πεμπτουσία

                                  Μία ἡ ζωή, ἕνας ὁ θάνατος, μία ἡ Ἀνάσταση. Πεμπτουσία τῆς πείρας καὶ τῆς ἐλπίδας. Ὅλους πάνω στὴ γῆ θέλω νὰ τοὺς φιλήσω. Καὶ τοὺς διαλάμψαντες, ἀείποτε! Ἀνοίγω τὴν ἀγκαλιά μου νὰ χωρέσουν ὅλοι… Κυνηγῶ νὰ βρῶ ἕναν ἀντιπρόσωπο πολύψυχο,πολύμορφο, ἐπίσημο. Ματαίως. Δίπλα μου ὁ… Περισσότερα »Πεμπτουσία

                                  Η ρίζα

                                    Ζηλευτή ζωή είναι ο πλους στα νερά της ζωντανής αθωότητας . Κι αν έχασες του ονείρου τη ρότα δεν είναι αργά να βγεις στην πρώτη ώρα της δροσιάς. Σε αποτρέπουν οι μουρμουρίζοντες , οι είρωνες της έξω ρητορείας κι οι εσώτεροι παθιασμένοι κριτές. Βέβαια δεν… Περισσότερα »Η ρίζα

                                    Η αναρπαγή

                                      Διάβαζα σήμερα την ιστορία μιας σέκτας που περίμενε από στιγμή σε στιγμή, εδώ και πολλά χρόνια, την αναρπαγή της στα ουράνια. Δεν έγινε ποτέ! Το παρανάλωμα μιάς ιδέας που έγινε σκλαβιά διά βίου. Η αυταπάτη έγινε θάνατος ζωής. Ξεχάστηκε η Κυριακάτικη Ευχαριστία, η είσοδος στον… Περισσότερα »Η αναρπαγή

                                      Ο ποιητής και ο άγιος

                                        Μια δίψα είναι που τυραννεί τον ποιητή και τον άγιο. Ένας κρατήρας φωτοβόλος μεθυσμένης και ξαφνικής ομορφιάς. Εξόριστος στον εαυτό του ο ποιητής αλλά κι ο άγιος στην οικουμένη. Χωρίς να γράφει ποιήματα ο άγιος, μιλώντας με την οικουμένη ο ποιητής. Η προσευχή κοινή υψώνεται… Περισσότερα »Ο ποιητής και ο άγιος

                                        Μνήμες

                                          Είναι οι μνήμες μας με τα χρώματα, με το φως δεμένες. Σαν ευωδιές νιώθονται, σαν ασώματες παρουσίες που περιίπτανται, εναλλασσόμενες με απουσίες κρύες και βροχερές. Μνήμες αγαπημένες ανθρώπων και κατανυκτικών προσευχών που μας χαρίστηκαν από τα ουράνια. Κι άλλες ελαφρές αστραπές μελαγχολικών αποχαιρετισμών που χάνονται… Περισσότερα »Μνήμες

                                          Αστραπές

                                            Το πρώτο φως της ζωής τα μάτια της καλοσύνης. Χειροπιαστά πράγματα τρέφουν το πέρασμα στο επόμενο βήμα. Ξεπερνάς το μύχιο κακό σχίζοντας το κουκούλι της δικής σου ζωής. Με σπαραγμό νικάς και ανακουφισμένος ελευθερώνεσαι από την πλημμύρα της εγωτικής λατρείας. Αστραπές πνεύματος πάνω στην ωραία… Περισσότερα »Αστραπές

                                            Επ’ αυτοφώρω

                                              Λέω να πιάσω την ποίηση με τον πρώτο ανασασμό της μέρας, καθώς μες την εκκλησιά γλυκοξυπνάει την ακοίμητη ελπίδα το οχτωήχι. Τα κτίσματα με τα ελαφρά υλικά χαίρονται ευωδιές πέρα από τα σύνορα. Τότε επ’ αυτοφώρω την μνήμη μου συλλαμβάνω Αμνήμονη στους σκοτωμούς ,τις οιμωγές… Περισσότερα »Επ’ αυτοφώρω

                                              Καλλίστη Αρμονία

                                                «Εκ των διαφερόντων καλλίστη αρμονία. Πάντα κατ’ έριν γίγνεται» Ηράκλειτος Διαφέρουμε μεταξύ μας κι ενίοτε κτίζουμε την αρμονία. Μα τι είναι αυτό που μας αρμόζει; Είναι ο πλούτος της ετερότητας που κατορθώνει την αρμογή; Διαφέρουμε μεταξύ μας, εν-διαφέρεται για μας ο Θεός. Πάνω σε αδιόρατη… Περισσότερα »Καλλίστη Αρμονία

                                                Στον Κ.Π. Καβάφη

                                                  Μουσική: Μαρίνα Λίτου Ποίηση: Ανδρέας Λίτος Πιάνο: Γρηγόρης Σημαδόπουλος Τραγούδι: Χριστίνα Μαβίνη Το σταυρουδάκι το φορούσες από μικρός μέχρι που άφωνος άφησες τον κόσμο αυτόν, εσύ που ήσουν Ελληνικός, μα όχι των ειδώλων. Με τις λειτουργικές φωνές και συμφωνίες χαιρόσουν ως Βυζαντινός στην Εκκλησία. Αναπαύεσαι… Περισσότερα »Στον Κ.Π. Καβάφη

                                                  Ουτοπία

                                                    Μὲ ἕνα ἄνθος ἀγάπης στὴ χούφτα μου περνάω τὶς θύρες τῆς μνήμης… Ἔρημες, σκοτεινὲς  ἐκκλησιὲς μοῦ ξυπνοῦν παλιὲς εἰκόνες κι ἀχνοσαλεύουνε μορφὲς ἀλλοτινὲς κι ἀγαπημένες… Νά, ὁ χοντρούλης στρατιώτης ψάλλει μὲς στὴ λερὴ χακί του χλαίνη γονατιστὸς καὶ πιὸ κεῖ διπλωμένος στὰ δύο -εὐαγγελικὸς συγκύπτων… Περισσότερα »Ουτοπία

                                                    Στο Πήλιο

                                                      ….και η χαρά σχεδόν πετώντας κατέβαινε συντροφιασμένη με την χάρη το δειλινό με της απόμακρης καμπάνας τον άναρθρο παλμό. Κι έβλεπα μιαν αρμονικότατη καμπύλη γεμάτη απ’ της αγάπης τον καημό να ενώνει τη μικρή εκείνη και τον γαμπρό. Οι φίλοι παρεκεί γλεντούσανε το μέλλον της… Περισσότερα »Στο Πήλιο

                                                      Αλαζονεία

                                                        Δύσκολο το αλώνι της ζωής, καλή παραμυθία το μέστωμα μεσοδρομίς. Χωρίς λογισμό κι όνειρο…. το γένος των Ρωμηών φορτώθηκε της αλαζονείας την αίγλη, θυσίασε της λευθεριάς τον πόθο και τον ιδρώτα της τίμιας δουλειάς. Δεν μέστωσε…

                                                        Καλόκαρδες Κυριακές

                                                          Καλόκαρδες Κυριακὲς μὲ μελλοντικὰ ἐρωτήματα ποὺ εὐωδιάζουν οὐρανό. Θηλάζοντας φῶς καὶ φλόγες πιὸ πέρα ἀπὸ τὰ στεγανά τῆς Ποίησης καὶ τὴν καλόχαρη φλυαρία της. Κατευοδώνουν τὰ ἐρωτήματα οἱ εὐχὲς καὶ ἡ πεμπτουσία τῆς στιγμῆς, ποὺ βλέπει τὴν πράξη ὡς συμπύκνωση τοῦ ὀνείρου. Κι ὅταν ὁ… Περισσότερα »Καλόκαρδες Κυριακές

                                                          Ο τρόπος μας

                                                            Οι ώρες περνούν κι εμείς ξεχάσαμε το άστρο το πρωινό που έχει το όνομα Το Υπέρ. Η Ποίηση εργάζεται, απόντες οι ποιητές. Ελάτε όλοι μαζί να γράψουμε ποιήματα στην διάλεκτο την δίκαιη και να συντρίψουμε την τυρρανία, που τρομοκρατεί τον δικό μας τρόπο του Έρωτα… Περισσότερα »Ο τρόπος μας

                                                            Θεσσαλονίκη Μάης 1942

                                                              Πάνω στὸ μακρόστενο κάρο κουβαλᾶμε τὰ λίγα συμπράγκαλα .Φτάσαμε μὲ τρένο ἀπὸ τὴν Δράμα. Βροντᾶνε οἱ ρόδες στὸ καλντερίμι. Βροντᾶνε κι οἱ μπότες τῶν γερμανῶν τὴν σκλαβιά. Στὰ παιδικὰ μάτια ἡ βουλγαρικὴ θηριωδία νωπή. Ἡ Ἐγνατία μὲ τοὺς λιπόσαρκους φτωχοὺς διαβάτες φιλοξενεῖ τὴν ἀπελπισία ,τὸν φόβο καὶ τὴν ὀδύνη. Τὸ φτωχικὸ δωμάτιο, μᾶς ὑποδέχεται μὲ τὴν φωνὴ τῆς καμπάνας τοῦ ἑσπερινοῦ της Ἁγίας Τριάδας. Στοὺς παραδιπλανοὺς δρόμους διάσπαρτα πτώματα τυμπανιαία ἀπὸ τὴν πείνα… Περισσότερα »Θεσσαλονίκη Μάης 1942