Για την ημέρα της Γυναίκας του Έρωτα

Φαρέτρα φωτός φέρει ο Έρως.
Ερωμένη και εραστής αιωρήσεις ερώνται.
Αγαπημένοι σύζυγοι φιλιούνται αενάως.
Βέλη βάλουν βιαίως βλέμματα βλογημένα.
Το κάλλος, του έρωτος χάριν, ανθεί στα φτερά της καρδιάς.
Φορεί φως η αγάπη,σπαργώσα στων εφήβων τα μάτια.
Τ’αυτιά των εραστών πιάνουν τ’ άηχα μουσικά αυλήματα του πόθου.
Γλύκισμα γλυκύτατο στο στόμα των ερωμένων οι λέξεις
Σε Αγαπώ.

Η αγάπη

Η βεβαιότητα του αιώνιου
σαν τον ήλιο του μεσονυκτίου
λάμπει στις αλύγιστες ψυχές
αυτών που αγαπάνε τις κορυφές.

Στα παλιά συναξάρια ιστορείται
των αγαθών γερόντων ο βίος,
λάρνακες ζωντανές και κρήνες
μ’ αδίψαστο άγιο νερό.

Αυτό μονάχα μένει στέρεο
στους στροβιλώδεις απατηλούς ελιγμούς
της ύλης, του θαύματος και της εξουσίας
το πνεύμα της αιώνιας αγάπης.

 

Δεν γράφεις στίχους πάει να πει

Δεν γράφεις στίχους πάει να πει
δεν ανασαίνεις του βασιλικού τη γλύκα,
εγκαταλείπεις τους απελπισμένους της γης
και τα παιδιά μες στην κοιλάδα της απάτης.

Δεν γράφεις στίχους πάει να πει
τ’ απομεσήμερο το κάνεις νύχτα,
φτύνεις στα μάτια της ελπίδας
και η δροσιά της πρωινής χαράς
στέλνει το μύρο της σε άλλους κόσμους.

Δεν γράφεις στίχους πάει να πει
πετάς το δόρυ της αγάπης,
λιποτακτείς απ’ τη γενιά των ποιητών,
τη συντροφιά του έρωτα την χάνεις.

Μα γράφοντας φτωχούς της αρετής τους στίχους,
σημαίνει ανάσταση στη χώρα την καινή,
όμορφη άνοιξη στον κήπο των ονείρων,
ελεύθερο περπάτημα στο φως των ιδεών,
χαρά στη γεύση του ψωμιού και στου κρασιού τη λάμψη.

 

Τον Παράδεισο χάσαμε, μόνο!

Οι  παπούδες μας οι πρωτόπλαστοι,

χάσανε τον Παράδεισο.

Άμυαλοι και μεγάλαυχοι

ταξιδέψανε  πέρα   από  τα  σύνορα,

χάσανε  τον  δρόμο  προς  το  Φως.

Κι όμως προτού καν Τον ζητήσουνε,

βρέθηκε σιμά τους.

Χάσαμε μόνο τον Παράδεισο, ευτυχώς!

Έξω από τον ολάνθιστο κήπο,

μας αναζήτησε ο βασιλιάς της Αγάπης.

Ο μανικός.

(Από τη συλλογή «Φως στην ογδόη»)

Πεμπτουσία

Μία ἡ ζωή, ἕνας ὁ θάνατος, μία ἡ Ἀνάσταση.
Πεμπτουσία τῆς πείρας καὶ τῆς ἐλπίδας.
Ὅλους πάνω στὴ γῆ θέλω νὰ τοὺς φιλήσω.
Καὶ τοὺς διαλάμψαντες, ἀείποτε!
Ἀνοίγω τὴν ἀγκαλιά μου νὰ χωρέσουν ὅλοι…
Κυνηγῶ νὰ βρῶ ἕναν ἀντιπρόσωπο
πολύψυχο,πολύμορφο, ἐπίσημο. Ματαίως.
Δίπλα μου ὁ ζητιάνος, ὁ ἄρχοντας,
ὁ μαῦρος, ὁ φονιάς, ὁ κλέφτης.
Τοὺς φιλῶ καὶ μὲ ἀσπάζονται ὅλοι
προσδοκώντας τὸ μυρωμένο πρωὶ τῆς Ἀνάστασης.
Τὸ χαρούμενο ρῆμα τῆς Ἀγαπητικῆς Οἰκουμένης.

Η ρίζα

Ζηλευτή ζωή είναι ο πλους
στα νερά της ζωντανής αθωότητας .
Κι αν έχασες του ονείρου τη ρότα
δεν είναι αργά να βγεις
στην πρώτη ώρα της δροσιάς.
Σε αποτρέπουν οι μουρμουρίζοντες ,
οι είρωνες της έξω ρητορείας
κι οι εσώτεροι παθιασμένοι κριτές.
Βέβαια δεν είναι εξασφαλισμένη η νίκη
γιατί φοράς στη ράχη σου
τη φαύλη πυξίδα ως θνητός ,
που σου είναι πάντα τόσο ποθητή.
Αλλά είναι και οι κεραύνειες φωτεινές ώσεις
που ενίοτε και πάντα ζωογονούν
την ουράνια ρίζα.
Η παραμυθία δεν είναι παραμύθι
κι αν είναι τέτοιο, μέσ’ στο κουκούτσι κάτι λάμπει.
Στα ασήμαντα κουκούτσια καρπίζει το φως της αθωότητας.

Η αναρπαγή

Διάβαζα σήμερα την ιστορία μιας σέκτας
που περίμενε από στιγμή σε στιγμή,
εδώ και πολλά χρόνια,
την αναρπαγή της στα ουράνια.
Δεν έγινε ποτέ!

Το παρανάλωμα μιάς ιδέας
που έγινε σκλαβιά διά βίου.
Η αυταπάτη έγινε θάνατος ζωής.
Ξεχάστηκε η Κυριακάτικη Ευχαριστία,
η είσοδος στον κόσμο της ελευθερίας.
Καθώς ο καθημερινός άνθρωπος,
δοξολογώντας αναρπάζεται μες την αγκαλιά
της μεγάλης Αγάπης.

Ο ποιητής και ο άγιος

Μια δίψα είναι που τυραννεί
τον ποιητή και τον άγιο.
Ένας κρατήρας φωτοβόλος
μεθυσμένης και ξαφνικής ομορφιάς.

Εξόριστος στον εαυτό του ο ποιητής
αλλά κι ο άγιος στην οικουμένη.
Χωρίς να γράφει ποιήματα ο άγιος,
μιλώντας με την οικουμένη ο ποιητής.

Η προσευχή κοινή υψώνεται
στον δημιουργό του Παντός,
από τους διψασμένους της Ομορφιάς.

Για αυτούς που η Αγάπη δεν χωράει στις λέξεις
και για τους άλλους που η Αγάπη χωράει παντού.

Η συν-χώρεση τους ενώνει.
Ινα ώσι εν.

Μνήμες

Είναι οι μνήμες μας με τα χρώματα, με το φως δεμένες.
Σαν ευωδιές νιώθονται, σαν ασώματες παρουσίες
που περιίπτανται, εναλλασσόμενες με απουσίες
κρύες και βροχερές.
Μνήμες αγαπημένες ανθρώπων
και κατανυκτικών προσευχών που μας χαρίστηκαν
από τα ουράνια.
Κι άλλες ελαφρές αστραπές μελαγχολικών αποχαιρετισμών
που χάνονται σε μια κρύα έκταση του νου.
Ένα λαμπρό γαλάζιο οδεύει στο φως
κι η σφοδρή όρεξη να περιζωθούμε την αναβράζουσα
χαρά της άνοιξης και την ανθρώπινη φαιδρότητα
που μας ξεκουράζει και μακραίνει τον χρόνο
για να ζήσουμε την στιγμή σαν μια μικρή αιωνιότητα.

Αστραπές

Το πρώτο φως της ζωής
τα μάτια της καλοσύνης.
Χειροπιαστά πράγματα
τρέφουν το πέρασμα στο επόμενο βήμα.
Ξεπερνάς το μύχιο κακό
σχίζοντας το κουκούλι
της δικής σου ζωής.
Με σπαραγμό νικάς
και ανακουφισμένος ελευθερώνεσαι
από την πλημμύρα της εγωτικής λατρείας.
Αστραπές πνεύματος πάνω στην ωραία ύλη.

Επ’ αυτοφώρω

Λέω να πιάσω την ποίηση
με τον πρώτο ανασασμό της μέρας,
καθώς μες την εκκλησιά γλυκοξυπνάει
την ακοίμητη ελπίδα το οχτωήχι.

Τα κτίσματα με τα ελαφρά υλικά
χαίρονται ευωδιές πέρα από τα σύνορα.

Τότε επ’ αυτοφώρω την μνήμη μου συλλαμβάνω
Αμνήμονη
στους σκοτωμούς ,τις οιμωγές ,τις βόμβες, το δάκρυ
στη γη, σ’ όλη τη γη, Συρία Παλαιστίνη.
Αυτοί που γεύτηκαν τον θάνατο, τον αντικερνούν αρτιμελή.

Αίφνης και πάντα καταβαραθρώνεται ο αθώος,
τα άπειρα φωτάκια σβήνουν.
Οι αλυσίδες εκ προμελέτης φονεύουν το φως.
Μάσκες θανάτου τα ερείπια, ποιος ποιητής θα τα αναστήσει;

Σ’ αυτήν τη ζήση; Στην άλλη;

Καλλίστη Αρμονία

«Εκ των διαφερόντων καλλίστη αρμονία.
Πάντα κατ’ έριν γίγνεται»

Ηράκλειτος

Διαφέρουμε μεταξύ μας
κι ενίοτε κτίζουμε την αρμονία.
Μα τι είναι αυτό που μας αρμόζει;
Είναι ο πλούτος της ετερότητας που κατορθώνει την αρμογή;
Διαφέρουμε μεταξύ μας, εν-διαφέρεται για μας ο Θεός.
Πάνω σε αδιόρατη χορδή
διασχίζει την απόσταση η Αγάπη,
και γεφυρώνει την διαφορά.

Διάλεξη για τον El Greco

Σας καλούμε να παρευρεθείτε στη διάλεξη του Δρ Ανδρέα Γ. Λίτου, Καρδιολόγου-Ποιητή, που θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, στην Πλατεία Ιπποδρομίου, την Παρασκευή 12/12/2014, στις 7μ.μ. με θέμα:

«Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, El Greco, o ζωγράφος ποιητής, ο οικουμενικός Έλληνας»
για τα 400 χρόνια από το θάνατό του (1614-2014).

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Αντιδημαρχίας Παιδείας και Πολιτισμού και της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος.

Συμμετέχουν: Μιμή Λίτου- εκπαιδευτικός, Ζαχαρίας Προδρόμου- ποιητής, Γιάννης Αρκέτος-ποιητής.
Μουσική συνοδεία: Μαρίνη Πεϊκίδου

Στον Κ.Π. Καβάφη

Μουσική: Μαρίνα Λίτου

Ποίηση: Ανδρέας Λίτος

Πιάνο: Γρηγόρης Σημαδόπουλος

Τραγούδι: Χριστίνα Μαβίνη

Το σταυρουδάκι το φορούσες από μικρός
μέχρι που άφωνος άφησες τον κόσμο αυτόν,
εσύ που ήσουν Ελληνικός, μα όχι των ειδώλων.

Με τις λειτουργικές φωνές και συμφωνίες
χαιρόσουν ως Βυζαντινός στην Εκκλησία.
Αναπαύεσαι στην Αλεξάνδρεια την αγαπημένη,
σε κλίνη ποιητική υπό «το έλεος του Ιησού».

Κι εμείς, ένα από τα δικά σου κεριά
στα κηροπήγια ανάψαμε να φέγγει,
μέχρι να ξανάρθεις μες στης ανάστασής σου το Φως.

Στον Κ.Π. Καβάφη

Το σταυρουδάκι το φορούσες από μικρός
μέχρι που άφωνος άφησες τον κόσμο αυτόν,
εσύ που ήσουν Ελληνικός, μα όχι των ειδώλων.

Με τις λειτουργικές φωνές και συμφωνίες
χαιρόσουν ως Βυζαντινός στην Εκκλησία.
Αναπαύεσαι στην Αλεξάνδρεια την αγαπημένη,
σε κλίνη ποιητική υπό »το έλεος του Ιησού ».

Κι εμείς, ένα από τα δικά σου κεριά
στα κηροπήγια ανάψαμε να φέγγει,
μέχρι να ξανάρθεις μες στης ανάστασής σου το Φως.

Βιβλιοπαρουσίαση

«Φως ο τόπος του άλλου τρόπου»

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2013, στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο η παρουσίαση του νέου βιβλίου του ποιητή Δρ. Ανδρέα Γ. Λίτου.

Οι ποιητές Γιάννης Τζαννής και Γιάννης Αρκέτος και οι καθηγητές Πανεπιστημίου Κώστας Ζουράρις, Ιωάννης Καραβιδόπουλος και Χρυσόστομος Σταμούλης, ανέλυσαν και απήγγειλαν την ποίηση του Ανδρέα Λίτου, παρουσία πολλών βιβλιόφιλων.
Περισσότερα για την εκδήλωση μπορείτε να διαβάσετε στον ακόλουθο σύνδεσμο από την ιστοσελίδα typologos.com

Ουτοπία

Μὲ ἕνα ἄνθος ἀγάπης στὴ χούφτα μου
περνάω τὶς θύρες τῆς μνήμης…
Ἔρημες, σκοτεινὲς  ἐκκλησιὲς
μοῦ ξυπνοῦν παλιὲς εἰκόνες
κι ἀχνοσαλεύουνε μορφὲς
ἀλλοτινὲς κι ἀγαπημένες…

Νά, ὁ χοντρούλης στρατιώτης ψάλλει
μὲς στὴ λερὴ χακί του χλαίνη γονατιστὸς
καὶ πιὸ κεῖ διπλωμένος στὰ δύο
-εὐαγγελικὸς συγκύπτων –
ἕνας παππούλης σέρνει τὴν φωνή του
καὶ τ’ ἄσπρα ράσα του στὸν ἱερὸ χῶρο.

Στὸ μαῦρο ράσο μπρούμυτος
-ὡς ἄλλος μουσουλμάνος-
ὁ δόκιμος ἀναχωρητὴς στὴν ἄλλη ἄκρη.

Καὶ τὴν αὐγὴ, καθὼς τὸ λίγο φῶς
στὰ νυσταγμένα μάτια μου
ὑμνολογεῖ τὸν Κτίστη ,
ταξιδεύω στὴν ἀπεραντοσύνη
τῆς μόνης «οὐτοπίας» ποὺ ὑπόσχεται
τὸν τόπο τοῦ ἄλλου τρόπου.

Στο Πήλιο

….και η χαρά σχεδόν πετώντας
κατέβαινε συντροφιασμένη με την χάρη
το δειλινό με της απόμακρης καμπάνας
τον άναρθρο παλμό.
Κι έβλεπα μιαν αρμονικότατη καμπύλη
γεμάτη απ’ της αγάπης τον καημό
να ενώνει τη μικρή εκείνη και τον γαμπρό.
Οι φίλοι παρεκεί γλεντούσανε το μέλλον της χαράς
και γλυκοχάραζε το φως, πρωί της Κυριακής.

Αλαζονεία

Δύσκολο το αλώνι της ζωής,
καλή παραμυθία
το μέστωμα μεσοδρομίς.
Χωρίς λογισμό κι όνειρο….
το γένος των Ρωμηών
φορτώθηκε της αλαζονείας την αίγλη,
θυσίασε της λευθεριάς τον πόθο
και τον ιδρώτα της τίμιας δουλειάς.
Δεν μέστωσε…

Καλόκαρδες Κυριακές

Καλόκαρδες Κυριακὲς
μὲ μελλοντικὰ ἐρωτήματα
ποὺ εὐωδιάζουν οὐρανό.

Θηλάζοντας φῶς καὶ φλόγες
πιὸ πέρα ἀπὸ τὰ στεγανά τῆς Ποίησης
καὶ τὴν καλόχαρη φλυαρία της.
Κατευοδώνουν τὰ ἐρωτήματα
οἱ εὐχὲς καὶ ἡ πεμπτουσία τῆς στιγμῆς,
ποὺ βλέπει τὴν πράξη
ὡς συμπύκνωση τοῦ ὀνείρου.
Κι ὅταν ὁ χρόνος σβήνει,
ἡ καρδιὰ ἔχοντας ἄλλες βλέψεις,
ἀνθεῖ καὶ συγχωρεῖ εὐρύχωρα,
γιὰ νὰ εἰσέλθει στὴν στενὴ περιοχὴ τοῦ μυστηρίου.

Ο τρόπος μας

Οι ώρες περνούν κι εμείς ξεχάσαμε
το άστρο το πρωινό που έχει το όνομα
Το Υπέρ.
Η Ποίηση εργάζεται, απόντες οι ποιητές.
Ελάτε όλοι μαζί να γράψουμε ποιήματα
στην διάλεκτο την δίκαιη
και να συντρίψουμε την τυρρανία,
που τρομοκρατεί τον δικό μας τρόπο
του Έρωτα και της Ελευθερίας.

Θεσσαλονίκη Μάης 1942

Πάνω στὸ μακρόστενο κάρο κουβαλᾶμε τὰ λίγα
συμπράγκαλα .Φτάσαμε μὲ τρένο ἀπὸ τὴν Δράμα.
Βροντᾶνε οἱ ρόδες στὸ καλντερίμι.
Βροντᾶνε κι οἱ μπότες τῶν γερμανῶν τὴν σκλαβιά.
Στὰ παιδικὰ μάτια ἡ βουλγαρικὴ θηριωδία νωπή.

Ἡ Ἐγνατία μὲ τοὺς λιπόσαρκους φτωχοὺς διαβάτες
φιλοξενεῖ τὴν ἀπελπισία ,τὸν φόβο καὶ τὴν ὀδύνη.
Τὸ φτωχικὸ δωμάτιο, μᾶς ὑποδέχεται μὲ τὴν φωνὴ
τῆς καμπάνας τοῦ ἑσπερινοῦ της Ἁγίας Τριάδας.

Στοὺς παραδιπλανοὺς δρόμους διάσπαρτα πτώματα
τυμπανιαία ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴν ἀβιταμίνωση.
Τὸ κάρο τοῦ Δήμου περιφέρεται ἀργό, φρικτό, ἀδιάφορο.
Τὴν νύχτα τὰ βαριὰ βήματα τῆς περιπόλου τοῦ τρόμου
δὲν μποροῦν νὰ σκεπάσουν τὸ ἁγιόκλημα καὶ τὴν εὐωδιά του.

Στὴν παραλία ἡ θάλασσα λάμπει σὰν ὡραία νεράιδα.
Στὶς αὐλὲς ζεματιστὲς μπουγάδες γιὰ τὶς ἄφθονες ψεῖρες ,
στὰ τραπέζια λιγοστὴ ἡ μπομπότα κι ἡ λαχανίδα.
Στὶς ἀνοικτὲς ἀλάνες ἑλληνόπουλα κι ἑβραιόπουλα
συναγωνίζονται στὴν ἀνέμελη παιδικὴ χαρά.

Ἕνα χρόνο πρὶν τὴν μεγάλη ἐγκληματικὴ τραγωδία
σπανιόλικα τραγούδια ἀντηχοῦν στὰ ἑβραίικα χαμόσπιτα.

Κωνσταντίνος ΙΑ ο Παλαιολόγος

Η ηχώ στο λιθόστρωτο των εναρέτων βημάτων του,
πνίγηκε από τον ορυμαγδό της βαρβαρότητας.
Ήταν οι μέρες που ο ήλιος φώτιζε με τις πιο αιώνιες ακτίνες του,
ένα σώμα λαμπάδα σάρκινη στην ευθύγραμμη ιστορία.

Κοινώνησε τ’ άχραντα,στην τελευταία λειτουργία
της μεγάλης εκκλησιάς.
Πνεύμα ευσεβές και ανώτερο «pio et excelco»
είπαν ακόμη κι οι Λατίνοι στη γλώσσα τους.

Η πύλη του Αγίου Ρωμανού ,φωτοστέφανο αγιαστικό
στα σαρανταοκτώ του χρόνια,έμεινε εσαεί,
καθώς «κεντήσας τον ίππον»με τα αετοφόρα πέδιλα,
-πορφύρα και χρυσάφι-όρμησε κρατερός στην μάχη.

Με τα πρώτα φώτα του πρωιού
τον άρπαξε ψηλά κόρη περήφανη με ξέπλεκα μαλλιά,
την ελπίδα και χαρά πάντων των Ελλήνων,
Κωνσταντίνον Παλαιολόγον,τον Αυτοκράτορα.

Διάλεξη

Ο Δρ Ανδρέας Γ. Λίτος σας προσκαλεί στη διάλεξη με θέμα:
«Γιάννης Ρίτσος. Οι παραδοσιακές χριστιανικές καταβολές στην ποίησή του»
Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Πέμπτη 5 Απριλίου 2012, στις 8 το βράδυ.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Το νόημα

Ἡ συζήτηση τῆς μικρῆς ἀγάπης

ἄρχισε νωρὶς τὸ πρωὶ ἐχθές.

Τὸ μεταχθές  συμπίπτει μὲ τὴν ἀγάπη

Ποὺ θάλλει στὸ προαύριο.

-Ἂν ἔλαβες τὸ μήνυμα ζῆσε τὸ σήμερα.

Μὴν ἀπομονώνεις τὸν φόβο ἀπὸ τὴν ἀγάπη,

γιατί θὰ τοὺς μισήσεις ὅλους.

Εἶναι παιδεία τὸ νόημα ποὺ φτερουγίζει

γύρο ἀπὸ τὸν πόνο.

Ἀντικαθίσταται ἡ Θεοφανεία ἀπὸ λόγια;

-Ξεδιπλώνεται,ξεκαθαρίζει,

πορεύεται φωτίζοντας τὴν Ἱστορία.

Το γέλιο

Τὸ ὡραῖο γέλιο

οἱ φοβισμένοι

τὸ βλέπουν ἁμαρτωλό.

Αὐτὸ ξεσπᾶ σὰν φωτεινὸς χείμαρος

ὑδάτινου μεγαλείου.

Εἶναι ἡ χαρὰ

ποὺ τρέμουν οἱ ἀρνητὲς ,

ἀνίδεοι τῆς Ἀνάστασης.

Βαρὺς ὁ βραχνάς τους, χωρὶς ξαστέρωμα.

Ἡ ὡραιότητα τῆς καθαρῆς καρδιᾶς,

ἀναπετᾶ τὰ ἀρχέγονα περιστέρια τῆς εἰρήνης.

Στὸ ὄμορφο γέλιο

μυρίζει θεία ἡ χαρά.

 Το ἀναστάσιμο «Χαίρετε» Ποιὸς τὸ εἶπε;

Συγχορδία

Μὰ ποιὸς τὸ εἶπε

ὅτι θὰ γίνεις ἐσὺ μόνο

ἡ παντοτινὴ ἀγάπη.

Ἀμέτρητοι εἶναι

ποὺ θέλουν μοναδικότητα.

Ἡ συμφωνία τοῦ ἀπείρου

εἶναι γιὰ ὅλους.

Ἡ κάθε συγχορδία τῶν πλησίων

ὁδεύει στὴν τελείωσή της.

Σκεπάζει ὅλους ἡ Ἀγάπη.

(Αδημοσίευτο)

Χριστουγεννιάτικα Αλληλούια

Αλληλούια… στο περίγραμμα της καθημερινής μας ανάσας

Αλληλούια… στα ανθρώπινα σώματα τα γεμάτα το θαύμα της ζωής.

Αλληλούια… για το μυρωδάτο ψωμί και το νόστιμο σουσάμι.

Αλληλούια… για το Φως που γλυκαίνει το μεδούλι της ύπαρξης.

Αλληλούια… γιατί κάνεις εκκλησιά της αγάπης το σπίτι.

Αλληλούια… γιατί γεμίζεις με δοσίματα του φτωχού τις υψωμένες χούφτες.

Αλληλούια… το νοιάξιμο για τους ανήμπορους και τα παιδιά της οικουμένης.

Αλληλούια… βουβό και μέγα η συγχώρηση για εχθρό και φίλο.

Αλληλούια… που σημαίνει, δοξολογώ τον Θεό,για τις ευλογίες του,τον Άρτο και τον Οίνο.

Αλληλούια… γιατί η Παρθένος τον Υπερούσιον Χριστόν τίκτει για όλους μας.

Αλληλούια… Αλληλούια… Αλληλούια…

Το κάλλος

Ξεκινήσαμε με την ομορφιά ,
όσους λίγους σπόρους είχαμε μέσα μας.
Φύτρα φωτός που εκζητούσαν  ύδωρ το λάλον.
Και στο ταξίδι μας ανέθαλλε ο σπόρος,
μίσχος καλός μ’ ανθοφορία.
Όμορφο κάλλος διακριτό στο χαμόγελο ,στην παρουσία
κι η έκρηξη μες στην καρποφορία,
άλμα στο περισσότερο κάλλος.
Είναι το τέλος ως η αρχή,
νεάζoν κάλλος ,ώριμη η ομορφιά.
Φωτός  κάλλος !

Δεκαπενταύγουστος

Παναγία  Παντοχαρά  για τους αθώους,

όμορφη μητερούλα για τους απλούς,

ανύπαρκτη για τους σκοτισμένους.

Παναγίτσα για τον Τάκη Βαρβιτσιώτη ποιητή,

φιλική ζεστασιά, δροσιά για όλους.

Πάντων  Χαρά

ή Παντοχαρά, του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.

Αμήν, Καλοκαιρινό.